Utwór można znaleźć na A Lounge Supreme vol. 5.

Teraz, po trzech latach, przyszedł czas na kolejną płytę (poprzedzoną dwoma singlami) – z początkiem grudnia do sklepów trafił Sennik. Już przed rozpoczęciem odsłuchiwania można się spodziewać czegoś – jeśli nie wyjątkowego to – przynajmniej ciekawego. Ładnie i oryginalnie wydany album, w tekturowym opakowaniu z tytułem wyciętym w okładce. Fajne. No dobra, teraz nadchodzi ten trudny moment, w którym chciałbym opisać muzyczną zawartość. Hmm. Budzi niesamowicie pozytywne odczucia, ale choć większość utworów jest taka właśnie “pozytywna” w sensie ukierunkowywania nastroju, samopoczucia, to całość wydaje mi się nieco mniej “radosna” niż poprzednio. Nie ma tu (co nie znaczy “brakuje”!) czegoś takiego jak Dobrze jest czy Każdą chwilę łap, które – co by nie mówić – mocno rzutowały na odbiór poprzedniej płyty. Ta jest inna – bardziej stonowana, dojrzała, poważniejsza, nadal oczywiście pełna pozytywnych mikromuzycznych wibracji i ciepła.
Gdybym miał wskazać swój ulubiony utwór z Sennika, musiałbym wymienić wszystkie po kolei (bez sensu, prawda?). Słonecznik, lekki i przyjemny Sennik (teledysk poniżej), później nieco trudniejsze w odbiorze Zasypiam, sympatycze Bo mi o tym, co znajome, wreszcie piękna Burzowa w znakomitym połączeniu z fortepianowym wstępem – Cisza przed burzą, i tak dalej… Nie zachwyca mnie jedynie bonusowe Thank God I’m a Woman, ale nie twierdzę, że jest słabe – rzadko kiedy podobają mi się obcojęzyczne teksty w wykonaniu naszych artystów.

Jeśli chodzi o wokal – nie mam Natalii nic do zarzucenia. Przypuszczam, że jej nietypowy głos może komuś nie pasować w niektórych utworach (np. w Świat oddala się ode mnie w połączeniu z odrobiną lekko niemikromuzycznego grania), ale ja jestem hmm w pełni ukontentowany. ;) Podobnie (i ponownie) instrumentalnie – jak dla mnie, wszystko brzmi znakomicie, a każdy dźwięk jest na swoim miejscu. Idealnie.

Mówiąc krótko – perełka.

Kolega Morph podesłał mi linki do paru wybornych kawałków autorstwa Julii Marcell, paru od Phildel. Obie (o obu) usłyszałem pierwszy raz. Niesamowite, że tak uparcie promuje się w mediach totalne gnioty, podczas gdy wielu znakomitych artystów pozostaje niezauważonych. Taka Julia Marcell np. “po cichu” album wydała. Na Phildel trzeba chyba jeszcze trochę poczekać. Ale starczy tego bzdurnego gadania, poniżej linki do tych przefajnych piosenek.

Phildel – Ghost, Disappearance Of The Girl

Julia Marcell – Night of the living dead, Fear of flying i – z innego źródła – Side effects of growing up:

Smacznego! ;)

Moonlight jest polską grupą, która ma na koncie już kilka płyt. Stety/niestety nie miałem okazji ich słuchać. Mam tylko wspaniałe Floe. Naprawdę wspaniałe. Kompozycje muzyczne mają taki swój charakterystyczny klimat, są zróżnicowane, ale razem tworzą zgrabną całość. Do tego intrygujące, poruszające, głębokie teksty, które pięknym głosem wyśpiewuje Maja Konarska… Przypomniałem sobie, jak bardzo lubię tą płytę. I znów nie mogę się od niej oderwać.

A tutaj moje najulubieńsze “Kiedy myśli mi oddasz”.

Macbook Air i jego reklama pojawiły się niedawno, a wraz z nimi wiele innych, ciekawszych “reklam” – choćby ta oto. Przy okazji wypromowano bardzo sympatyczną piosenkę Yael Naim – “New Soul“. Coś pomiędzy Reginą Spektor a Corinne Bailey Rae, ładny głos i chwytliwa, przyjemna nutka.

Mowa oczywiście o Saint-Germain des-Prés Café. Lecz tym razem chodzi nie o serię jako taką, a wydaną w minionym roku kompilację “Saint-Germain des-Prés Café Paris”. Ku jeszcze większej mej radości, na opakowaniu widnieje również “limited edition”. Jak bardzo limited – sprawdzać nie będę. Ale zawsze to odrobinę bardziej “wyjątkowe”, prawda?

W złotym pudełku znajduje się dziesięć kompaktów ubranych w czerwone “koszulki”. Pod względem wizualnym wydanie prezentuje się naprawdę godnie i dostojnie. Szkoda by było nie wystawić tego gdzieś na półce – niech każdy widzi i podziwia.
Tyle o filiżance. A jak smakuje jej zawartość?

Smakuje znakomicie! Kompilacja zawiera 150 doskonale dobranych utworów najlepszych – znanych i mniej znanych – wykonawców nujazzu i okolic. Dobre na każdą okazję – na imprezę, po imprezie, do romantycznej kolacji we dwoje czy spotkania znajomych przy piwie. Krótko mówiąc, każdy znajdzie coś dla siebie.

Można usłyszeć parę kawałków znanych z serii, jednak znaczna większość to niepublikowane do tej pory (w ramach des-Prés Café) nagrania. I trzeba przyznać, że trzymają poziom co najmniej tak samo wysoki jak dotychczasowe wydania spod tej marki. Ale nic w tym dziwnego. Wystarczy wspomnieć wypisane wielkimi literami gwiazdy – De-Phazz, Metropolitan Jazz Affair, Jazzanova, Beady Belle, Alice Russel, Stacey Kent, Tok Tok Tok, Povo, Koop, Gotan Project, Nicola Conte, czy moje ulubione (odkąd usłyszałem cover “People hold on”) [re:jazz]. Nie brakuje też nazwisk znanych nawet wśród osób niekoniecznie pałających miłością do “udziwnionego jazzu” – Diana Krall, Michael Buble i urocza Norah Jones. Trzeba czegoś więcej?

Nie trzeba, ale w “Paris” i tak to dostajemy. Po prostu pełnia szczęścia. Oprócz zespołów i wykonawców gwarantujących swoim nazwiskiem najwyższą jakość, na płytach jest sporo mniej znanych lub nieznanych mi zupełnie artystów, których utwory słucham teraz bez przerwy. Kilka zaskakujących perełek powoduje promienny uśmiech i szczerą radość. Świetny cover “Like A Virgin” w wykonaniu Petry Magoni i Ferruccia Spinetti, występujących jako Musica Nuda. Wyobrażacie sobie, jak to może brzmieć, zaśpiewane cudownym głosem Petry, przy którym Madonna wypada jak Backstreet Boys obok Pavarottiego, w akompaniamencie kontrabasu zamiast tych kiczowatych trzasków i brzdęków z oryginału? Brzmi wspaniale! Albo piękne “Heaven” Wei-Chi, absolutna znakomitość.

Można by jeszcze długo wymieniać. Ale to nie ma większego sensu, ponieważ nie jestem w stanie opisać słowami wspaniałych, kojących, pobudzających, radosnych, energetyzujących brzmień, niesamowitych kobiecych wokali i ogromnego zachwytu, w jaki wprawiła mnie ta składanka. Zdecydowanie godna polecenia – każdemu, na każdą okazję.

*mlask*

Druga edycja festiwalu Made in Chicago zakończona. Jak było? Znakomicie! Może obecność na zaledwie dwóch koncertach nie jest wystarczająca do oceny całego festiwalu, ale sugeruję się również zasłyszanymi opiniami. I już zaczynam zbierać na bilety, bo w przyszłym roku żadnego nie opuszczę.

Darmowa wejściówka, tania publika

Pierwszy z koncertów odbył się w auli WSNHiD. Na scenie wystąpili (widoczni na zdjęciu, od lewej): Edward Wilkerson, Dee Alexander, Douglas Ewart, Harrison Bankhead, Dushun Mosley oraz Mwata Bowden. Miła niespodzianka, gdyż zapowiadany skład był nieco mniejszy.

Powinienem od razu wyjaśnić podtytuł. Sala wypełniona po brzegi, wszystkie miejsca siedzące zajęte, o stojących nie wspominając. Bo wstęp na koncert był niestety bezpłatny. Dlaczego “niestety”? Event mający służyć popularyzacji tego typu muzyki (idea dobra, trzeba przyznać), okazja dla ciekawskich, studentów i każdego, kto akurat się nudził, a szkoda mu było pieniędzy na wyjście do pubu. Taki właśnie zlepek ciekawej, jednakże nie do końca zainteresowanej publiczności wzbudził we mnie pokłady szczerej nienawiści. Nie znoszę, kiedy ktoś łazi tam i z powrotem, wychodzi robiąc dodatkowy hałas, czy bezczelnie przechodzi przed sceną w trakcie występu. Brak szacunku dla artystów, ale także irytacja reszty widowni. A kiedy ktoś zapłaci za bilet, przynajmniej wysiedzi na d… te dwie godziny, bo przecież “szkoda wyrzucać pieniądze”.

Koncert rzeczywiście mógł się nie podobać. Nie był to “typowy jazz”, jaki często słychać w radiu czy w kinie. Muzyka raczej trudna w odbiorze, specyficzna, w pewien sposób działająca na wyobraźnię. Charakterystyczne afrykańskie instrumenty, brak wyraźnego basu w tle i wokal jako dodatkowy instrument – taka mieszanka nie każdemu przypadnie do gustu. Przyznam, że spodziewałem się czegoś innego, ale mimo to bardzo mi się podobało. Jeden z przystanków w bardzo ciekawej muzycznej podróży po świecie. Jednak najlepsze miało dopiero nadejść…

Jak na filmie

Następnego wieczoru – koncert w Blue Note. “The Brown Legacy Effect”, skład: Maggie Brown i Dee Alexander – wokal, Larry Gray – bass, Art Hoyle – trąbka, Robert Irving III – pianino, Charles Heath – perkusja. I poczułem się jak na filmie. Takim prawdziwie amerykańskim, z małym, zatłoczonym klubem, stolikami i sceną, na której czarni muzycy tworzą wspaniały nastrój. Może poza wyjątkiem, że tu nie wszyscy byli czarni.

Było wspaniale. Niesamowicie pozytywna energia płynęła ze sceny przez cały czas. Maggie i Dee dały znakomity popis “typowego”, kobiecego wokalu jazzowego, a muzycy nieustannie tryskali energią. Może poza panem od trąbki, który sprawiał wrażenie lekko zmęczonego, ale kiedy zaczynał grać, to już nie było zastrzeżeń. Parę wesołych wstawek mieli goście z Chicago siedzący przy stolikach. Bardzo sympatyczni i weseli ludzie.

Naprawdę wyjątkowa atmosfera. Niezapomniana, krótka podróż do Ameryki, tej lepszej, ciekawszej, którą chciałbym kiedyś odwiedzić na dłużej. Najlepszy koncert, na jakim byłem do tej pory.

No właśnie. Ze smutkiem przyznaję, że bawiłem się lepiej niż na występie AMJ (również znakomitym!). Tamto wydarzenie było niemal jak przeżycie religijne, katharsis i takie tam, a scena – raptem kilka metrów od mojego stolika – wydawała się wyjątkowo odległa. Maggie i Dee – dystans znikał z każdą minutą koncertu. Ha! I nawet udało się zagadać panią Brown. ;)

O artystach biorących udział w tegorocznej edycji Made in Chicago możecie przeczytać na stronie Estrady.

Jazz z Chicago ma status legendy, jest synonimem kreatywności, wyjątkowości i malowniczej oryginalności w świecie jazzu. Niezwykła mieszanka tradycji i awangardy. Nawiązuje do bluesa i afrykańskiej tradycji a zarazem do współczesnego jazzu. Jest tworzony z publicznością i dla publiczności. Koncerty muzyków z Chicago mają niepowtarzalny charakter muzycznego misterium i egzotycznego widowiska.

Druga już edycja Made in Chicago trwać będzie od 16 do 18 listopada. W ciągu tych trzech dni odbędzie się sześć koncertów (liczę na to, że uda mi się “zaliczyć” co najmniej dwa). Dodatkową atrakcję ma stanowić wystawa obrazów i rysunków autorstwa gości festiwalu. W klubie Blue Note oraz na Scenie Na Piętrze zobaczymy, a przede wszystkim usłyszymy m.in. Freda Andersona, Roberta Irvinga, Dee Alexander (odwiedziła Poznań rok temu) i Maggie Brown. Koncerty na żywo będzie transmitować Radio Afera. Więcej informacji oraz dokładny program festiwalu na stronie Estrady. A na koniec – co w prasie piszczy, czyli krótki artykuł w Jazz Times: Made in Chicago, played in Poland.

Mając doskonałe miejsce, w końcu mogłem spojrzeć w te piękne oczy.

Na scenie najbardziej wyjątkowy, najwspanialszy głos na świecie – Anna Maria Jopek. A towarzyszą jej znakomici muzycy – Mino Cinelu, Dhafer Youssef, Marek Napiórkowski, Robert Kubiszyn i Jan Smoczyński. Niesamowicie…

I tyle. Bo wrażenia absolutnie nie do opisania. Mam tylko nadzieję, że nie ostatni raz mogłem ją zobaczyć i usłyszeć na żywo.